آهنگ نامه ای به فرزند یاس + متن

اینا حرفایِ من نیست ، من فقط بهشون وزن دادم که شنیده شه برگرفته از یه نامه از یه غرور ، یه غروب به نام خدا عزیزم سلام ، یه کمی بی حال و مریضم الآن خیلی واست نوشتم دریغ از جواب ، حس میکنم که این روزا غریبه ــَم برات اینجا هر کی توویِ حسش غرقه ، این دیوارا انگاری طلسمش کرده خونه ی سالمندان ، خودت فکر کن ، این کلمه حتی خودِ اسمش تلخه میگن زندگی یعنی نفس کشیدن ، باید تا آخر عمر توو این قفس بشینم این یعنی رسیدن به آخرای عمرم ، روزی که منو آوردی اینجا مُردم بعضی وقتا اینجا قدم میزنم ، آلبومِ جوونیامو ورق میزنم تنها یادگاری که میتونم بگیرم توو دستام ، قطره هایِ اشکایِ چیکیده ــَن رو عکسا اینم بگم اینجا هوامونو دارن سرِ وقتش غذا و دَوامونو دادن ولی این منو سر خوش میکرد ، که فرزند خودم منو تَرخشک میکرد یه جورایی این یه تعهده ، وگرنه احتیاجی ندارم به ترحمت گفتم میخوای برم تو انکار نکردی ، حتی واسه موندن من اصرار نکردی ممنونم واسه یِ موافقتت ، ممنونم بخاطر مراقبتت نمیشم اسباب مزاحمتت ، کسی سراغمو گرفت بگو مسافرته خلاصه من که دیگه تمومه کارم ، من که دیگه عادت به نبودت دارم لااقل از اینجا رَد شدی یه سری بهم بزن ، یه دست هم تکون بدی من قبولت دارم یه کم چشماتو وا کن ، به این تنها نگاه کن به منی که چشمتو با اشک هیچوقت تَر نمیکردم نگاهتو فهمیدم از اینجا دارم میرم ، دیگه باز هم به اون خونه هیچوقت برنمیگردم یه روز یه مردی اومد باباشو وِل کرد ، روزِ بعد پیرِ مرد از دنیا دل کَند به یادِ اون لحظه خیس میشه پلکم ، چون از پیری نمُرد از غُصه دِق کرد میدویی به خاطرِ هیچی ، آخر هم میمیری یه خاطره میشی از این موردا زیاد دیدم ، البته آدم خوب هم اینجا میان میرن یه جوونه بعضی وقتا با دسته گل میاد ، اولین روزا از اون دورا دست تکون میداد اونم میاد اینجا واسه دادنِ روحیه ، ظاهراً که آدمِ خوبیه اون منو نمیشناسه واسه ثوابش میاد ، امیدوارم که یه روزی جوابش بیاد یه وقتا که حرف میزنه چِشامو زود ، میبندم فکر میکنم تویی به جایِ اون قبلنا میگفتی توو قِصت یه قهرمانم ، الآن که پیر شدم برجِ زهرِ مارم آدم وِل میکنه قهرمان قِصشو ، نه نه توو خودت نرو فِس نشو فقط اینو بدون دلم ازت پُر بود حسابی ، میخوای اسم ِخودتو الگو بذاری؟ یه درختِ پیرو از توو باغ کَندی ، حالا چی؟ میخوای اونو توویِ گلدون بکاری؟ یه کم چشماتو وا کن ، به این تنها نگاه کن به منی که چشمتو با اشک هیچوقت تَر نمیکردم نگاهتو فهمیدم از اینجا دارم میرم ، دیگه باز هم به اون خونه هیچوقت برنمیگردم دیشب خواب دیدم ،دارم گُلایِ باغچمونو آب میدم تو هم سر حال و راضی در حالِ بازی ، زندگی میداد معنایِ خاصی بهم گفتی چشم بذار من هم به سرعت ، چشم رو هم گذاشتم فقط شمردم ده بیست دیگه نشمردم دیدم گُلایِ باغچه همه پژمردن وقتی برگشتم دیدم که قد کشیدی ، گفتم چرا نمیای کنارِ من بشینی؟ گفتی بینِ دردامون یه باری ، وقت این رسیده دیگه تنهامون بذاری چه حسی بدی ، هیچی دوباره نمیشه مثلِ قدیم نه ، بهتره توو بطن قِصه نریم ، سادست یه روحِ زخمی یه جسمِ ضعیف یعنی من همون که با هزارتا مَشغله ، واسش مهم بود که قلبِ تو نشکنه راهِ دور نمیره که واسه بچمه ، زحمت کشیدم بالا باشه پرچمت بعدِ این همه سال با این اعصابِ خسته ــَم ، مهم بود تو باشی عصایِ دستم از اون فکرا دیگه هیچی نموند ، دیگه به هیچکی نمیگم پیر شی جوون یه کم چشماتو وا کن ، به این تنها نگاه کن به منی که چشمتو با اشک هیچوقت تَر نمیکردم نگاهتو فهمیدم از اینجا دارم میرم ، دیگه باز هم به اون خونه هیچوقت برنمیگردم